Nieuws uit Palmeira dos Índios, Alagoas

Afscheidsbrief
LCAA Palmeira dos Índios-Alagoas-Brasil
Eliedja Ferraz de Holanda
September 2017


Beste peetouders van SONOB,

Ik dank u voor het feit, dat u deel was van mijn ontwikkeling tot een volwassen persoon. U was heel belangrijk voor mij, hartelijk bedankt voor alles. Ik heb genoten van de tijd dat ik deel uit maakte van Lar da Criança Ação por Ação. Ik heb hier samen met heel bijzondere mensen een heel belangrijke tijd gehad. Deze mensen leerden mij geweldige dingen en ik ging om met vrienden, die echte vrienden waren en altijd waren er de zusters die ons de helpende hand boden en voor ons zorgden.

Ik ben nu 16 jaar oud en ik ga dit instituut nu vol dankbaarheid verlaten. Al die jaren dat ik in Lar da Criança was zijn in mijn herinnering gegrift en het zijn markante punten in mijn leven. Ik ga weg met als bagage alles wat ik daar geleerd heb. Ik ben heel dankbaar dat ik die tijd daar heb mogen doorbrengen en ook omdat u daar deel van uitmaakte.

Ik wens u alle goeds en ik hoop dat God u zal zegenen. Ik hoop ook dat u in de toekomst kinderen van Lar da Criança blijft helpen zoals u dat mij heeft gedaan.

Met genegenheid, uw petekind,

Eliedja Farraz de Holanda



Afscheidsbrief
LCAA Palmeira dos Índios-Alagoas-Brasil
Luana Fernandes de Souza
September 2017

Beste donateurs van SONOB,

Ik ben heel dankbaar dat ik lange tijd in het Lar da Criança mocht doorbrengen. Het was voor mij een tijd die heel leerzaam was en heel goed voor mijn ontwikkeling. U was voor mij heel belangrijk omdat u met mij samen werkte aan mijn ontwikkeling. Ik zal u nooit vergeten en ook niet de zusters van het Lar da Criança.

Ik ga het instituut nu verlaten, dat zo belangrijk voor mij was, omdat ik een gezin en een thuis wil gaan stichten, maar u en de zusters zullen altijd in mijn herinnering blijven, want u was voor mijn ontwikkeling van het grootste belang.

Het Lar da Criança is een instituut dat heel veel mogelijkheden biedt aan alle kinderen en adolescenten die hierdoor de nodige aandacht krijgen. Hartelijk bedankt voor alles. Ik hoop, dat het Lar ook in de toekomst op uw medewerking mag rekenen.

Met genegenheid,
Luana Fernandes de Souza



Afscheidsbrief
LCAA Palmeira dos Índios-Alagoas-Brasil
Luana Fernandes de Souza
September 2017


Beste peetouders,

Beste peetouders, ik wil u bedanken dat u deel wilde uitmaken van mijn leven. U kunt zich niet voorstellen hoe gelukkig ik in het instituut Lar da Criança ben geweest. Ik voelde me er erg thuis en ik heb aan heel veel activiteiten deelgenomen, die belangrijk waren voor mijn ontwikkeling. Lar da Criança was voor mij een tweede thuis en de mensen met wie ik daar omging waren voor mij mijn tweede familie.

Ik wil de zusters bedanken dat ze mij lieten voelen dat ik erg welkom was. Ik wil de kinderen bedanken voor hun genegenheid naar mij toe en u , peetouders van SONOB, dat u mij de kans hebt gegeven in het Lar onderwijs en vorming te ontvangen. Ik was één van degenen die het geluk hadden daar 6 jaar te mogen komen. Ik bedank zuster Luciene, die nu directrice is van Lar da Criança en die ons onderwees in groepsdynamica, welke activiteit mij heel veel geleerd heeft. Ik was een stil en timide meisje. Door de lessen groepsdynamica ben ik geworden tot een volwassene met goede communicatieve vaardigheden.

Ik ben nu 16 jaar en daarom ga ik u bedanken voor alles wat ik van u, van de zusters en van alle andere personen met wie ik te maken had, kreeg.

HEEL HARTELIJK BEDANKT
Met genegenheid,
Wellyda Barbosa de Andrade Silva.



Cursus truffels maken
Op 10 juni 2017 is in de gemeenteschool van Pau Ferro, Jacaré dos Homens, Alagoas, een cursus in het vervaardigen van truffels gegeven aan jongeren van dat dorp. De cursus is ontwikkeld onder leiding van instructeur Claucia Vieira, die heel veel ervaring heeft in het maken van fijne gebakjes en truffels. Aan deze cursus namen 10 jongeren deel.



12 nieuwe LCAA verhaaltjes van:
Christiane Almeida da Silva
Wedja Barbosa de Andrade Silva
Karina Kaury da Silva
Luana Fernandes de Souza
Wellyda Barbosa de Andrade Silva
Railane Janaina Santana
Deisiele dos Santos Gomes
Eliedja Silva de Holanda
Vanessa Paula da Silva
Samara Clemente da Silva
Jenifer Aiane Nascimento de Lima
Daiana Ferreira da Silva

Lees ze allemaal: PDF




Heel kort geleden ontvingen wij van Gessiane, een meisje uit Palmeira dos Índios een verslag van haar leven en vooral van haar verblijf in het opvanghuis voor meisjes. In haar geval verbleef ze in het opvanghuis LCAA van Palmeira dos Índios. In dit verhaaltje kunt u lezen dat steun aan het opvanghuis voor meisjes LCAA nog steeds heel hard nodig is en dat uw bijdrage daaraan héél goed terecht komt. Het opvanghuis voor meisjes van Palmeira dos Índios kan nog steeds nieuwe donateurs gebruiken. Dus: Houdt u zich niet in en neemt u asjeblieft z.s.m. contact op met Henk van Hoof, henk.van.hoof@hetnet.nl en meld u voor €20, 00 per maand aan voor het opvanghuis voor meisjes LCAA, Palmeira dos Índios, Alagoas, Brazilië.

Verhaaltje van Gessiane , LCAA Palmeira dos Índios

Hallo, ik heet Gessiane en ben 22 jaar oud. Ik woonde vanaf mijn 4e levensjaar in het opvanghuis voor meisje LCAA, Palmeira dos Índios, Alagoas, Brazilië. Mijn zus Jessica woonde daar toen ook. Op dit moment woon ik bij mijn moeder. Helaas ben ik nu werkloos, maar dankzij het regeringsprogramma voor kinderbijslag heb ik een inkomen van R$150, = per maand. Mijn moeder is 44 jaar oud. Ze kan niet werken omdat ze geestelijk ziek is, ze heeft epilepsie, hoge bloeddruk en nog wat andere kwaaltjes.
Ik woonde eerst in een lemen huis, maar dankzij zuster Ivanice hebben wij nu een huisje van steen.

Tot mijn 14e woonde ik in het opvanghuis.
Ik zal u nu wat meer over mijn situatie vertellen:
Het begon allemaal in 1993, toen ik geboren werd. De situatie was voor mijn moeder, die Maria heet, niet gemakkelijk. Ze was zeer jong toen ze al vier kinderen had: Cicero, Luana, Jessica en Angelica. Luana en Angelica werden ziek geboren. De laatste overleed, toen ik ,Gessiane, geboren werd. Mijn vader was alcoholist en dat was verschrikkelijk voor ons. Ik was 8 maanden toen mijn ouders gingen scheiden. Voor mijn moeder was de situatie nog erger dan daarvoor. Ze was 22 , had 3 kinderen en ze was dakloos. Mijn oma van mijn moeders kant had 3 huizen, maar het was een harteloze vrouw. Ze wilde alleen maar een huis aan mijn moeder geven als ze haar kinderen in de steek liet, omdat ze zwart waren. Mijn moeder deed dat niet en dus zijn we toen daarom onder een mangoboom gaan wonen. Een aantal goede mensen gaf ons een slaapplek, wat eten en wat kleren. Om wat te verdienen brachten we heel veel tijd door op de vuilnisbelt. We kenden heel veel leed, omdat mijn moeder niet kon werken. Daarom werd ze depressief en deed een zelfmoordpoging. Gelukkig vond de goede God het niet goed dat mijn moeder zou sterven. We leden elke dag heel veel honger. Mijn zus Jessica van vier en ik hadden zoveel honger, dat Jessica aan onze vader geld vroeg om eten te kunnen kopen. Op een gegeven moment viel mijn zus flauw van de honger. Toen mijn moeder dat zag, dacht ze dat Jessica was overleden. Daarom deed ze nogmaals een zelfmoordpoging. Nu gebruikte ze daarvoor pillen. ( diazepam )

Ze heeft toen 15 dagen in het ziekenhuis gelegen. Toen mijn moeder hoorde over het opvanghuis LCAA ging ze onmiddellijk praten met de verantwoordelijke zuster, irmã Cecilia. Ze kreeg het voor elkaar dat mijn zus Jessica en ik een plaats kregen in het opvanghuis. Dat was in 1996. Voor mijn moeder was dat wel heel verdrietig , omdat ze ons toen niet meer in huis had, maar ze besefte ook dat dat het beste voor ons allemaal was. Mijn moeder kon haar kinderen zo veel als ze wilde bezoeken en dat deed ze dus ook. Wij kregen in het opvanghuis onderwijs, eten enz. Dat was heel goed voor ons en het kwam precies op tijd.

In het opvanghuis hebben ik en mijn zus een heel goed leven gehad. We hebben er veel geleerd en een goede opleiding genoten.

Ik ben God heel dankbaar dat hij mij deze kansen heeft gegeven. En ik dank ook heel erg onze Nederlandse vrienden, die het geld gegeven hebben om voor mij en mijn zus in het opvanghuis voor meisjes LCAA van Palmeira dos Índios, een plaats te betalen.

Met de hulp van onze Nederlandse vrienden heb ik veel kunnen leren en een goede opleiding kunnen volgen. Ik heb leren lezen en schrijven, borduren, haken en ik heb weer een gevoel van eigenwaarde gekregen. Ook heb ik leren omgaan met een computer.

Gessiane



Quilombolas


Quilombolas zijn afstammelingen van Braziliaans-Afrikaanse slaven die op diverse plaatsen in binnenlandse nederzettingen wonen. In Alagoas zijn ook meerdere van deze nederzettingen , waarvan die van Serra das Viuvas voor SONOB de meest bekende is. Deze nederzetting staat bekend als een hechte groep van helaas zeer arme Quilombolas. Hun naam komt van de Kimbundo, wat later kilombo, nu quilombola wordt. De bekendste quilombolo was Palmares en de bekendste quilombola heette Zumbi. Alleen al in Alagoas zijn 65 quilombolagroepen bekend.

Over deze groep mensen stond enkele dagen geleden in de Gazeta de Alagoas het volgende artikel.
Ongeveer 75% van de Quilombolas leven in armoede. Onzichtbaar. Door hun getinte huidskleur ontberen zij fundamentele rechten en hebben ze geen toegang tot onderwijs en belangrijke sanitaire voorzieningen.
Een groot probleem voor deze mensen is discriminatie op grond van huidskleur. Omdat ze zwart zijn, zijn velen van hen ook niet geregistreerd en hebben dus geen rechten, want ze bestaan niet.



Aan de vooravond van de viering van het 320-jarig bestaan van het overlijden van Zumbi dos Palmares, publiceerde de regering van Alagoas de resultaten van een enquete waaruit bleek, dat er in Brazilië meer dan 2000 quilombola-families zijn, die zoals ik al eerder zei, helemaal geen rechten hebben. Ze hebben dus geen toegang tot onderwijs; ze ontvangen geen bolsa familia ( soort sociale bijstandsuitkering ) Ze hebben geen riolering, geen stromend water enz. Ze zijn sociaaleconomisch dan ook heel kwetsbaar. Dit gedeelte van de Braziliaanse bevolking is in de regel de armste van de steden en de quilombolas wonen bijna altijd onder de basis van de bevolkingspiramide.

De studie van het ministerie van Planning en Management over de Quilombo Gemeenschappen van Alagoas benadrukt dat 75% van deze gezinnen moeten zien te overleven met een gemiddeld inkomen per hoofd van minder dan R$ 77 per maand. M.a.w. ze verkeren in permanente grote armoede. De overige zijn nog armer. Deze mensen worden vaak gekweld door schaamte, vooroordelen, of rassendiscriminatie. Dit is zeer zorgelijk. De laatste jaren doen de quilombolas wat meer van zich spreken en proberen ze aandacht te vragen voor hun penibele situatie.





Zaad

Vandaag stond in de krant Gazeta de Alagoas het volgende artikeltje. Het gaat over zaad dat ook goed gedijt in streken met langdurige droogte. Wetenschappers verwachten hiermee een doorbraak te bereiken op het gebied van voedselproductie in de wereld.

Medewerkers van FOLHAPRESSE zijn bezig met het ontwikkelen van planten die resistent zijn tegen droogte. CLIMA Biotechnologie probeert daarvoor het perfecte zaad te ontwikkelen. São Paulo, SP: Een wetenschapper, die gefinancierd wordt door een Arabische prins, heeft onlangs een zaad ontdekt, dat volledig resistent is tegen droogte. Het gebruik ervan zal een grote vooruitgang betekenen voor de landbouw, omdat nu grote oppervlaktes land, die ten gevolge van grote droogte, niet geschikt waren voor het telen van landbouwgewassen, nu wel gebruikt kunnen worden.

Aandelen van vooraanstaande bedrijven die zaden en landbouwchemicaliën produceren en verhandelen en in het bezit zijn van de benodigde technologie, zijn daardoor sterk gedaald. In de rest van de wereld is het gelukkig nog niet zo ver. Altijd zijn bedrijven druk in de weer geweest om het perfecte zaad te ontwikkelen. Deze perfectie is met dit nieuwe zaad bijna bereikt.

Zonder concurrentieoogmerk streven bedrijven altijd naar het ontwikkelen van het beste zaad. Toonaangevende bedrijven op dat gebied, investeren ongeveer $ 3.000.000 per dag voor onderzoek. Onderzoekers zeggen dat er nog meer goeds aan zit te komen. Deze en nog andere successen zijn mogelijk door de grote investering van bedrijven op het gebied van voedselproductie.





Verhalen van meisjes uit het LCAA

9 verhaaltjes van meisjes die nu in het opvanghuis Lar da Criança ( LCAA ), Palmeira dos Índios, Alagoas, Brazilië, wonen.
De meisjes schrijven hoe zij het verblijf in het tehuis ervaren.







Dengue-epidemie zeven gemeenten van Alagoas bereikt
Dengue = knokkelkoorts

Het ministerie van Volksgezondheid (SESAU) meldde dat er nu zeven steden van Alagoas zijn met een dengue-epidemie. Santana do Ipanema en Senador Rui Palmeira werden opgenomen in de lijst, nog voordat de task force, die door het ministerie van gezondheid was ingesteld om de samenleving bewust te maken en om technische en logistieke bijstand aan gemeentelijke managers te verlenen. Dit betekent dat de drie steden 300 ziektegevallen per 100.000 inwoners kennen.

Major Izidoro, Grande Floresta, Ouro Branco en Inhapi, waren al in epidemische situatie. Volgens de gegevens van het Instituut voor Epidemiologie SESAU, heeft de gemeente Mata Grande het hoogste aantal ziektegevallen per 100.000 inwoners.

Vervolgens komt Major Izidoro met 2571 slachtoffers, Inhapi met 1234 en op de vierde plaats staat de stad Ouro Branco met een ziektecijfer van 1136. Van alle gemeentes in Alagoas hebben 102 gemeentes een of meerdere gevallen van dengue.

Het Epidemiologisch Bulletin Dengue wijst erop dat, bij het vergelijken van de eerste drie maanden van dit jaar, met dezelfde periode in 2014, een stijging van 50,4% is waar te nemen, van het percentage van de geregistreerde gevallen van de ziekte in Alagoas. Dit komt omdat in de periode van 1 januari tot 31 maart 2015, 3608 gevallen geregistreerd werden en in dezelfde periode vorig jaar 2399 gevallen.

Echter, volgens de directeur van het Epidemiologische toezicht SESAU, Cleide Moreira, is het percentage van de ernstige vormen van de ziekte verminderd met 46%, van 48 in 2014 naar 26 in 2015. Deze situatie kan worden toegeschreven aan de verbetering van de patiëntenzorg met dengue. Tijdige en effectieve zorg, het resultaat van de door SESAU aangeboden opleidingen voor artsen en verpleegkundigen. Deze opleidingen leiden tot verbetering van de zorg voor patiënten , waardoor er volgens hem minder ernstige gevallen van dengue zijn.

Cleide Moreira benadrukte dat de focus van de huidige regering gericht is op de strijd tegen dengue , het investeren in permanente opleidingen en diverse soorten bestrijdingsmiddelen, om muggenuitbraken te identificeren. Dit werk moet goed gebeuren door gekwalificeerde mensen , omdat zij bewoners moeten adviseren hoe ze kunnen voorkomen dat muggen van de soort Aedes Aegypti uitbreken. We proberen ook het toezicht van de gemeentelijke ambtenaren te verbeteren en hen te begeleiden bij het gebruik van effectievere bestrijdingsmethoden.

SYMPTOMEN EN PREVENTIE
De symptomen van de ziekte, volgens Cleide Moreira, zijn koorts en hoofdpijn . Als een lichaam twee symptomen vertoont , moet de patiënt een basisgezondheidsconsulent opzoeken in de eerste 24 uur na het begin van deze symptomen. Dit is nodig om te voorkomen dat de ziekte zich verder ontwikkelt of zelfs tot de dood leidt.

Maar de directeur van het bureau voor Epidemiologie SESAU waarschuwt, dat de gemeentelijke managers en ook de mensen zelf waakzaam moeten blijven om de stijging van de dengue gevallen in Alagoas te beteugelen. Hiervoor is het belangrijk dat de lokale overheden een nadrukkelijke actie voeren in de strijd tegen Aedes Aegypti, de denguedrager.

Cleide benadrukte dat het noodzakelijk is om de inzameling en verwijdering van stedelijk afval te intensiveren, braakliggende terreinen, pleinen en begraafplaatsen schoon te maken en het toezicht op de verspreiding van de ziekte te verhogen.

Voor de bevolking is het noodzakelijk, volgens Cleide Moreira, dat ze waterreservoirs vrij van muggen houden, door deze goed af te dekken, zodat de muggen zich niet kunnen voortplanten.

Bron: Gazetaweb





Droogte in Alagoas.
SECTOR REPÓRTERSITUAÇÃO wordt verergerd door SECACRISE. Droogte onmogelijke dekking van kosten van planten Vanuit het oogpunt van de eigenaars van molens, wordt de industrie gaat door een donkere moment vol met slecht nieuws en negatieve trends in de markt. De voorzitter van de Unie van de suikerindustrie en de alcoholproductie in de staat Alagoas (Sindaçúcar-AL), Peter Roberio Nogueira, in aanvulling op de moeilijkheden die voortvloeien uit het economische beleid van kracht is, beschouwd als onregelmatig door de entiteit, de bedrijven in Alagoas nog steeds geconfronteerd met de gevolgen van een langdurige droogte die de rampzalige vorm raakte het suikerriet oogsten in 2011 en 2013.

Volgens de voorzitter van de vereniging, de overweldigende droogte genereerde een financiële squeeze door het ontbreken van voldoende inkomen om alle lopende kosten te dekken en een adequaat niveau voor het herstel van de getroffen suikerriet te behouden. Daarom is hij van mening dat de meeste planten niet meer kunnen werken in Alagoas voor al deze bovengenoemde factoren. Het ontbreken van toekenning gebaseerd op de productie van ethanol is het klimaat nog grotere instabiliteit.

De Sindaçúcar-AL schat dat de crisis in de sector kwam om meer rampzalige niveau door tal van factoren. "Het gebeurde door de bevriezing van de prijzen als gevolg van de ethanol subsidiebeleid toegepast op de prijs van benzine in de afgelopen zeven jaar. De situatie leidde tot financiële kwetsbaarheid van bedrijven en alarmerende verlies markt. In het noordoosten en Alagoas werd verergerd door misoogsten als gevolg van droogte, die verminderd onze productie met meer dan 5 miljoen ton staven en de beweging van de vermindering van ongeveer 2,5 miljard reais in onze staat, "lijsten.

Volgens de voorzitter van de organisatie, moeten veranderingen in de Braziliaanse economisch beleid dringend gebeuren. Anders, zegt hij dat hij gelooft meer fabrieken sluiten en de werkloosheid wordt gegenereerd sterke proporties, die de sociaal-economische evenwicht van de staat, sterk afhankelijk van suikerriet monocultuur.

REPORTER Inside
Bewoners geconfronteerd met een tekort aan water, zelfs na het betalen van de rekening.
Miner Negrao - Terwijl in de hoofdstad van Alagoas wordt besteed buizen met reparatie van een afgedankt waterleidingnet in de situatie van armoede. De watercrisis, gesprek van de dag in het nationale nieuws te wijten aan een tekort aan water in het zuidoosten, is het vreemd om de bewoners van de Wasteland en achterland van Alagoas. Zie mensen klagen omdat er geen water in de douche of de nodige improvisaties om het huis schoon klinkt als grap voor degenen die gewend zijn aan het gebrek aan water op een dagelijkse basis. "Ik weet dat niemand kan doen zonder water, maar vinden het grappig de mensen klagen omdat besteedt drie of vier dagen zonder water in de kranen. Hier zijn we gewend op de hoogte blijven van drie of vier maanden, en ieder gaat als je kunt. Douche is een luxe ", zegt Manoel Alves, Minador inwoner van Negrao.
Voor de gepensioneerde, en al de inwoners van de regio, de zogenaamde watercrisis en water rotatie zijn niets anders dan moeilijkheden elke dag, voor altijd. Volgens de Alagoas Sanitation Company (paar), het systeem dat Minador levert van Negrao en Alagoas Star schakelt het vrijkomen van water voor 15 dagen voor elke stad. Echter, volgens de inwoners van beide steden gepolst door Gazeta, de kranen krijgen tot maanden besteden slechts sudderen. Lees meer in de gedrukte versie





Verhaal van Carleane Maria Gomez
Carleane Maria Gomez, uit Igacy, schreef op mijn verzoek een verhaal over haar verblijf in het Educandário van Igacy. In deze onderwijsinstelling worden, net als in LCAA van Palmeira dos Índios, meisjes uit heel arme gezinnen opgevangen. Zij krijgen daar een goede opvoeding, onderwijs en worden op allerlei manieren klaargemaakt voor een betere toekomst. In een aantal gevallen lukt dat uitstekend. Een voorbeeld daarvan zijn Rita Nunes uit Palmeira dos Índios en Carleane Maria Gomez uit Igacy.

Door hun ondersteuning hebben een groot aantal Nederlandse donateurs een bijdrage geleverd aan een betere toekomst van een grote groep meisjes. Uit onderstaand verhaal kunt u lezen, dat uw geld goed terecht is gekomen.


Igaci, 24 april 2015
Mijn naam is Carleane Maria Gomes, ik ben 26 jaar oud, getrouwd en heb een geweldig verhaalover Educandário Jesu Mestre in Igacy. In het EducandárioJesu Mestre worden meisjes opgevangen van 3 tot ongeveer 19 jaar. Die meisjes komen uit heel arme gezinnen. Ik kwam in die instelling in 1994, en bleef tot 2010 daaraan verbonden. Daarna heb ik aan de universiteit mijn Bachelor Fysiotherapie behaald. Dankzij de Zusters van het Heilig Hart van Jezus, had ik de gelegenheid om de familie Vermeent te ontmoeten, die mijn peetouders werden en me hielpen bij mijn studie. Dankzij hun hulp kon ik op een particuliere school studeren. In 2005 eindigde de middelbare school en op de leeftijd van 17 kon ik mijn toelatingsexamen maken voor de universiteit. Dit werd door mijn peetouders uit Nederland betaald. Ik begon aan mijn studie verpleging en fysiotherapie. Uiteindelijk koos ik ervoor fysiotherapie te studeren. Ik woonde vier-en-een-half jaar in de stad van João Pessoa, waar ik naar de universiteit ging. In deze stad was ook een internaat van de zusters van het Heilig Hart van Jezus. Daar kon ik wonen en van daaruit naar de universiteit gaan. Altijd kon ik rekenen op de goede zorgen van de zusters, die goede contacten hadden met mijn peetvader meneer Humberto Vermeent.

Ik kom uit een arme familie en ik zou niet veel toekomstmogelijkheden gehad hebben als ik mijn Nederlandse peetouders niet had gehad. In het Educandário leerde ik alles wat ik nu weet: ik leerde er koken, ambachten, en andere cursussen die er werden aangeboden. Ondanks dat ik niet bij mijn biologische ouders heb gewoond, had ik een gelukkige jeugd en tot op heden de beste herinneringen aan deze tijd. Ik durf te zeggen dat de familie Vermeent als mijn ouders voelde, omdat ik van hen niet alleen financiële hulp kreeg , maar ook hun zorg en liefde. Toen de heer Humberto stierf, was ik nog niet eens klaar met de basisschool, maar hij had ervoor gezorgd, dat heel mijn studie al gefinancierd was. Janet en Riny zorgden ervoor dat alles in orde kwam en daar ben ik hen heel dankbaar voor. Als ik alles wat ik in het Educandário leerde en daar meemaakte zou moeten beschrijven, zou ik een boek moeten schrijven. Ook de zusters van het Educandário hebben daarin een belangrijke plaats gehad. Zij hadden een belangrijk aandeel in mijn opleiding. Nu zijn ze nog steeds heel belangrijk in mijn leven. Ik dank God, dat deze mensen voor mij hebben bestaan. Zij hebben ervoor gezorgd, dat ik goede hoop had op een betere toekomst. Ik ben nu getrouwd. In de stad bekleed ik een functie als counceler; ik doe fysiotherapie aan huis. Helaas heb ik nog geen vaste baan als fysiotherapeute, maar ik blijf erin investeren en ik heb er vertrouwen in, dat dit op den duur wel in orde zal komen. Dankzij mijn sponsors heb ik een eigen huis, dat werd gekocht van het geld dat over was van mijn studie en dankzij hen ken ik ook een beetje van Nederland. Ik heb nog steeds contact met de zusters. Zuster Ivanice is momenteel directrice en mijn peettante. Ze woont nog steeds in het Educandário.

Moge God u allen en uw gezinnen zegenen, die een bijdrage leveren aan deze onderwijsinstelling en daardoor hulp geven aan behoeftige kinderen in een ander land. Ik twijfel er niet aan dat God jullie zal belonen. De zusters, de Vermeent Familie en Actie voor Actie zijn voor altijd in mijn geheugen en in mijn hart!

Bedankt voor alles !!!
Met vriendelijke groet,
Carleane Maria Gomes





Verhaal van Rita Bezerra Nunes
Mijn naam is Rita, ik ben 23 jaar oud en ik woon momenteel in Palmeira dos Índios, Alagoas, maar ik ben geboren in Batalha. Ik ben studente op de universiteit van Alagoas, waar ik Engels studeer. Vanaf mijn 6e tot mijn 19e jaar woonde ik in het opvanghuis voor meisjes, LCAA. Dat waren voor mij de belangrijkste momenten in mijn leven, want ik had daar onderdak en ontving er van de zusters mijn opleiding. Deze zusters waren voor mij een moeder die ik zelf niet meer had.
Ik kom uit een arm gezin, heb twee broers en mijn hele familie werd opgevoed door de zusters Roberta en do Carmo, die heel veel voor ons gedaan hebben. Ze voelden onze behoefte om steun en hulp te ontvangen in het droevigste moment van ons leven, toen we onze biologische moeder verloren. Het oudste kind was 14 en zij moest voor iedereen zorgen. We verkeerden in een heel moeilijke situatie omdat de eigen familie ons niet wilde en kon helpen.
Toen kregen we bezoek van een engel, die door God gezonden was om voor ons te zorgen. Zuster Roberta gaf ons een huis om in te wonen; gaf ons liefde, genegenheid en begeleidde ons tijdens ons leven.
Omdat mijn familie zo groot was, sprak Zuster Roberta met zuster Carmen Lucia. De zusters zorgden ervoor dat er voor mijn zus Penha en mij plaats kwam in het LCAA in Palmeira dos Índios. Vanaf dat moment ging een nieuwe deur voor me open. Een nieuw leven zou beginnen. Ik herinner me nog heel goed mijn eerste dag in het tehuis. In het opvanghuis kon ik veel vrienden maken; de zusters behandelden me heel goed en ik voelde dat ik er een familie bij had gekregen.

In het opvanghuis kon ik veel vrienden maken; de zusters behandelden me heel goed en ik voelde dat ik er een familie bij had gekregen.
Ik had het voorrecht dat ik werd gesponsord door mijn lieve Nederlandse padrinho, die mij en mijn familie altijd hielp, door oog te hebben voor onze moeilijkheden, en dit heeft eraan bijgedragen, dat ik nu ben die ik ben. Ik moet ook mevrouw Nina Iughetti noemen, die een belangrijke rol in mijn leven heeft gespeeld als adoptiemoeder. Ik heb nu een goede opleiding door de steun van mijn lieve Nederlandse peetvader, adoptiemoeder en zusters, wat ik nooit zal vergeten.

Zonder een thuis, zorg en onderwijs, is er voor een kind weinig hoop om op te groeien en een betere toekomst te krijgen. En dat dit allemaal mogelijk was in mijn leven, heb ik vooral te danken aan God, die alles via jullie mogelijk heeft gemaakt. Gedurende de tijd in het LAR, heb ik de gelegenheid gehad om een aantal cursussen te doen. Zuster Carmen heeft zich altijd om ons bekommerd en ervoor gezorgd dat wij nieuwe dingen konden leren en cursussen konden volgen, die door onze Nederlandse peetvader werden betaald.
Gedurende de tijd in het opvanghuis kreeg elk kind het recht en de kans om te spelen, gelukkig te zijn, vrienden te hebben, een thuis te hebben om te wonen, te studeren, geliefd te zijn en een moeder te hebben.
Een van de belangrijkste dingen die ze ons leerden was God te kennen en te bidden, maar ook dat we zonder God nooit gelukkig kunnen zijn. Waar we ook de eerste communie en de eucharistie konden meemaken, deelnemen aan zondagmissen en deel uitmaken van een koor om in de kerk te zingen.

Dat ik nu aan de universiteit Engels studeer maakt mij blij en dit is mogelijk gemaakt door alle hulp die ik van jullie heb gehad.

Tot slot wil ik uit naam van mijn hele familie, mijn Nederlandse peetvader en mijn adoptiemoeder Nina Iughetti en natuurlijk ook de zusters bedanken. We zijn dankbaar voor al het goede dat zij voor ons hebben gedaan en ik weet zeker dat God hen zal belonen.
Ik voeg daaraan toe, hoe belangrijk het is om te helpen, en daardoor de glimlach van een kind te kunnen zien en vooral, om dat kind te laten zien dat haar droom werkelijkheid wordt. U kunt het verschil in het leven van iemand maken. Ik ben daarvan een goed voorbeeld.



Novo Horizonte
Zoals u mogelijk weet is Novo Horizonte een overkoepelende stichting waarin diverse groepen vertegenwoordigd zijn. Deze groepen bestaan uit leden die een gemeenschappelijk belang hebben en/of gezamenlijk een project ondernemen. Novo Horizonte beoordeelt, begroot, initieert, coördineert en controleert projecten en legt verantwoording af over besteding van gelden, resultaat en continuïteit. Het werkgebied van Novo Horizonte beslaat de gehele staat Alagoas, in het bijzonder de arme, droge “sertão”.

Novo Horizonte heeft afgelopen jaren meerdere projecten voor haar rekening genomen, misschien wel meer dan je een-twee-drie zou denken. Daarom heb ik voor jullie e.e.a. in kaart gebracht.

1: Bijenproject in Boqueirão
Casa de Mel in Boqueirão


2: Cisternas op meerdere plaatsen
Cisterna van Paus Pretos


3: Crescer Feliz ( Xucurus )
Bruno Henrique met zijn groep


4: Caminho Verde Sitio Onça, Serra das Viuvas en Mercader/Boqueirão


5:Clube de Mães Palmeira dos Índios
- Dona Petrucia en Dona Leticia: vrijwilligers van Clube de Mães van Palmeira dos Índios
- 50-jarig bestaan van Clube de Mães van Palmeira dos Índios in de cathedraal


6: Spreken in het openbaar Xucurus


7: Pruductie van truffels Acraja


8: Inrichten keuken in Acraja t.b.v. Keukenproject
Trainingscentrum Novo Horizonte Acraja


9: Studiedag voor traditionele bevolkingsgroep


10: Zeepfabriekje in Paus Pretos





Zeepfabriekje in Paus Pretos

In het midden van Alagoas en in het centrum van het droge en hete certão vindt men het plaatsje Paus Pretos, een gehucht dat bij de gemeente Monteirópolis hoort. In dit plaatsje heeft Novo Horizonte, met steun van SONOB, het keukenproject kunnen realiseren. Met dit project proberen vrouwen geld te verdienen met het produceren en verkopen van lekkernijen.

Onlangs heeft irmã Lourdes Santana, voorzitster van Novo Horizonte, hier een tweede project kunnen laten opstarten: De oficina de sabão= het zeepfabriekje. Hier wordt van gebruikte huishoudelijke olie, zeep geproduceerd. De olie komt van bevriende relaties, zoals restaurants e.d.

De spullen die hiervoor nodig zijn had Lourdes al in haar bezit. Ruim een jaar geleden zou dit project op een andere plaats worden uitgevoerd, maar om een of andere reden zag de groep daar toen van af. Wel had Lourdes van het geld van de sponsor de spullen aangeschaft die voor dit project nodig waren. Gelukkig kan het project nu op een andere plaats een doorstart maken.

Fijn dat het project nu alsnog doorgang kan vinden.

Op bijgaande foto’s zie je een groepje enthousiaste, jonge vrouwen van het Acraja* bezig met de productie van zeep.

*Acraja is de naam van het trainingscentrum waarin de zeep gemaakt wordt.







Irmã Lourdes Santana verrast een grote groep mensen uit het plaatsje Poço da Areia en omstreken, waar nog veel arme mensen wonen. Velen kwamen te voet, sommigen konden met iemand meerijden.

Solidariteit met Kerstmis; Dankzij de hulp van SONOB en de associatie Novo Horizonte kan ik nu 24 families van het platteland water en basisvoedsel bieden. De mensen hebben nu dus met de kerst goed drinkwater en gezond en lekker voedsel op tafel. Deze mensen kregen behalve voedsel ook gratis kleding, die geschonken was door inwoners van Palmeira dos Índios. Dus deze gezinnen hebben nu dus wel een kerst met kleding, voedsel en water.

Irmã Lourdes Santana.








Onlangs las ik in de Braziliaanse krant, “Tribuna do Sertão onderstaand artikel van Mauritius Gonçalves. Sommige mensen denken dat de armoede van weleer in Brazilië niet meer voor komt. Ik durf echter te beweren, dat er helaas nog heel veel armoede is, maar dat die vaak minder zichtbaar is dan 30 jaar geleden. Als je nu echter even de harde weg verlaat wordt je oog op diverse plekken getroffen door vaak bittere armoede. Door onderstaand artikel wordt deze mening nog eens met cijfers en feiten onderstreept. Het werk van SONOB is dus nog steeds niet klaar en hulp van de kant van SONOB is nog steeds heel dringend nodig.

Ongeveer 8% van de bevolking van Alagoas leeft onder de armoedegrens. Dit cijfer is, volgens cijfers die gisteren bekend gemaakt zijn, meer dan twee keer zoveel als het nationale gemiddelde van 3,6%.
Alagoas ligt op bijna alle niveaus van ontwikkeling, zoals die door de VN in haar Millenniumdoelen zijn opgesteld, onder het gemiddelde. De meest opvallende bevinding is de extreme armoede, die voor 7,9% van de bevolking geldt, die het moet stellen met een inkomen van R$ 70 per maand. Je kunt zeggen, dat dat ongeveer € 23,00 is. Die 7,9 % is meer dan het dubbele van het landelijk gemiddelde van 3,6% en het ligt ook boven het gemiddelde van de andere staten van het noordoosten van Brazilië, dat 7,3% bedraagt.
De onderzoekscijfers werden gisteren gepresenteerd door de minister van Economische Zaken. Om de negatieve resultaten uit de weg te ruimen, werd de stad Maceió uitgekozen om de regionale lancering van het 5e Nationale Programma ter bestrijding van de armoede en de realisatie van de Millenniumdoelen, te organiseren. Uit de enquête blijkt dat Brazilië op de goede weg is als het gaat om de realisering van de Millenniumdoelen van de VN, b.v. op het terrein van verbetering van de kwaliteit van leven van de mensen en het streven een einde te maken aan honger en ellende.

Maar de staat van Alagoas heeft voor geen enkele van de Millenniumdoelen van de VN het streefcijfer gehaald. Zo is er nog een grote achterstand te zien op het gebied van ziektes als aids, malaria, tuberculose en andere ziektes. Sinds het uitkomen van het eerste rapport in 1990, zijn alle staten begonnen met de strijd tegen armoede, honger en ziektes. Ook Alagoas.
De overheid heeft met de Bolsa Família op het gebied van honger een klein succesje geboekt, maar als je weet, dat die uitkering zoals ik al eerder zei, ongeveer € 23, 00 per maand binnen brengt en als je weet dat eten en medicijnen vaak bijna net zo duur zijn als in Nederland, dan snap je dat het met de armoedebestrijding allerminst goed gesteld is. Het cijfer dat uitdrukt, dat je ruim onder de armoedegrens moet leven, is gelukkig gedaald naar 7,9 %, maar dat is nog altijd ruim het dubbele van het gemiddelde van Brazilië.






Palmeira maakt zich op voor de kerst die komen gaat en de jaarwisseling. Overal zie je kerstversiering in de straten, de winkels en in de huizen van de beter gesitueerden. Wat dat betreft lijkt het wel wat op de situatie in Nederland. Alleen het weer is daar nu anders. Overdag een temperatuur van gemiddeld zo’n 35 graden en ’s nachts rond de 20. Zo nu en dan valt er wat regen. Meestal schijnt de zon uitbundig en er waait een matig windje. Kortom, heel aangenaam weer.

Onlangs mochten wij van onze bevriende relaties, die ik hieronder weergeef, de wensen ontvangen voor een heel fijn kerstfeest en een voorspoedig 2015.
Irmã Lourdes Santana: voorzitter Novo Horizonte
Irmã Luciene Bonina: directrice Lar da Criança ( LCAA ) in Palmeira dos Índios
Zinha Santos: directrice escola irmã Bernadete, Palmeira dos Índios, in de wijk Xucurus.
Bruno Henrique: docent Crescer Feliz, Palmeira dos Índios in het Sociaal Centrum Xucurus.
Rita de Asis Costa: medewerkster Clube de Mães, Palmeira dos Índios.
Irmã Ivanice Araujo: Lar da Criança van Igacy.
Monseigneur Josevel Mendes: Crèche Batalha
Kinderen van Lar da Criança Palmeira dos Índios. (met een handgeschreven kerstkaart)

OUD NIEWS:

Klik voor groter formaat

In de krant van Alagoas, de Gazeta de Alagoas, stond op 2 november 2015 het volgende artikel. Hierin wordt beschreven dat zich in het noordoosten van Brazilië en dan vooral in de staten Alagoas en Sergipe een regelrechte ramp op het gebied van drinkwater en water voor irrigatie aan het ontwikkelen is.



De hoeveelheid water, die de rivier São Francisco bevat is sterk verminderd, met alle gevolgen voor de drinkwatervoorziening aan mens, dier en irrigatie.
De situatie van de rivier São Francisco zal volgens kenners nog kritischer worden.
Men zal grote pompen midden in de rivier moeten zetten. Afgelopen zomer is, wat de hoeveelheid regen betreft, de meest dramatische zomer en voor 450.000 Alagoanen, die in 40 steden in het gortdroge achterland en in de Agreste wonen, zal deze situatie alleen nog maar verergeren. De te verwachten hoeveelheid regenval zal ook in de komende jaren in ernstige mate onvoldoende zijn. Het niveau van de belangrijkste drinkwaterbron van de semi-aride regio, de rivier São Francisco, bevindt zich op het meest kritische punt in de geschiedenis.

De toevoer van water zal opnieuw sterk verminderen door een gebrek aan neerslag in het stroomgebied van de rivier de São Francisco, die ontspringt in de Serra da Canastra, Minas Gerais, en door vijf staten stroomt: Minas Gerais, Bahia, Pernambuco, Sergipe en Alagoas. Het ministerie van Nationale Integratie slaat alarm en kondigde aan, dat in genoemde staten de aangevoerde hoeveelheid water in plaats van 900 kubieke meter per seconde zal verminderen tot 800 kubieke meter per seconde.

De situatie van de staten Alagoas en Sergipe, die al als zeer ernstig wordt beschouwd, stijgt naar een kritisch niveau. In de twee buurlanden levert de rivier, die liefkozend ook wel “Chico" wordt genoemd, water aan ongeveer enkele miljoenen mensen, voorziet projecten voor irrigatie in de landbouw en dieren van water.

Ook tuinbouwprojecten, zoals de "California" in Sergipe, komen in de gevarenzone te zitten. Als het niet genoeg regent, komt er minder water beschikbaar vanwege de 5 waterkrachtcentrales, die ook over voldoende water moeten kunnen beschikken. Daardoor is er veel minder water beschikbaar voor drinkwater en irrigatie. Men heeft nog niet nauwkeurig beschreven hoeveel water men met dammen kan en mag tegenhouden. Men bestudeert wel alle mogelijkheden, omdat de beschikbaarheid van water voor de mensen prioriteit nummer 1 is en blijft. In dat geval zal er dus veel minder, zeg maar veel te weinig water beschikbaar zijn. In het geval van Alagoas, waar de rivier drinkwater moet leveren aan enkele miljoenen mensen, zal de situatie op korte termijn nog veel slechter worden. De 14 waterstations, die in de rivierbedding zijn aangebracht, kunnen slechts water leveren aan gemeentes die op korte afstand van de rivier liggen. De verder weggelegen plaatsen komen daardoor ernstig in de problemen.

DAG VAN HET AUTISME
Onlangs ontvingen wij uit Palmeira dos Índios een verslag over weer een activiteit van de escola irmã Bernadete, gelegen in de wijk Xucurus, een wijk waar zuster Bernadette van den Tillaart in de jaren 60 heel veel huisjes voor de armen heeft gebouwd. Inmiddels is deze wijk flink opgeknapt. Een groot aantal straten is verhard; er is voor velen stromend water en riolering beschikbaar. Kortom, in ruim 25 jaar zijn in deze wijk, waar van oudsher de allerarmsten woonden, veel verbeteringen aangebracht.

In het verslag van de escola irmã Bernadete wordt aandacht besteed aan onderwijskundige zorg voor een groep leerlingen, die een aantal jaren geleden nauwelijks of geen aandacht kreeg, geen kansen op goed onderwijs, geen kansen op een aanvaardbare toekomst: een groep die heel vaak verstoten werd en aan zijn lot overgelaten: mensen met autisme of andere stoornissen.

In genoemd verslag verwoorden de leerkrachten van genoemde school op pakkende en treffende wijze de onderlinge gedachten bij het onderwijs aan kinderen met autisme:
• Gezegend zijn zij die begrijpen dat ik wat raar loop.
• Gezegend zijn zij die begrijpen dat mijn geest traag werkt, ook al stralen mijn ogen.
• Gezegend zijn zij die niet kijken naar het eten dat ik van mijn bord laat vallen.
• Gezegend zijn zij die met een glimlach om de lippen mij aansporen het nog een keer te proberen.
• Gezegend zijn zij die mij er niet aan herinneren dat ik een vraag al twee keer eerder heb gesteld.
• Gezegend zijn zij die snappen dat ik mijn gedachten heel moeilijk onder woorden kan brengen.
• Gezegend zijn zij die wel naar mij luisteren als ik iets wil zeggen.
• Gezegend zijn zij die snappen wat ik in mijn hart voel, maar dat moeilijk in woorden kan uitdrukken.
• Gezegend zijn zij die van mij houden zoals ik ben en niet zoals ik zou moeten zijn.
• Gezegend zijn zij die snappen, dat we elke dag dat we met deze kinderen werken heel veel van ze kunnen leren.
• Dat we heel veel dank verschuldigd zijn aan de docenten die met zoveel overgave met ons werken.

Anders zijn is geen tekortkoming; anders zijn is normaal.
Op bijgaande foto’s kun je een goede impressie krijgen van wat hierboven zo mooi is verwoord.
Konden ontwikkelingslanden, waartoe ook Brazilië hoorde, vaak veel van ons westerlingen leren. Nu lijkt het er nogal eens op, dat wij veel van hen kunnen leren. In ieder geval kunnen we hier een groot voorbeeld aan nemen.

Larda Criança viert kerst 2014


Escola irmã Bernadete viert kerst 2014

facebook twitter